Reykjavík brennur, söng Bubbi Morthens á einhverri af kókaínplötunum sem hann gerði árið 1984. Það er óhætt að segja það að hún brenni um þessar mundir. Mér þykir með ólíkindum þetta stjórnarfar sem viðgengst í borginni - Gunnar Helgi kallar þetta ,,klækjastjórnmál" og eru það orð að sönnu.
Ég ætlaði varla að trúa mínum eigin eyrum þegar mér barst til eyrna í svefnrofunum eftir seinniparts-blund síðasta mánudag að boðað hefði verið til blaðamannafundar klukkan 7 á Kjarvalsstöðum. Vissulega hafði maður lesið orðróminn um meirihlutaskiptin á Vísi.is fyrr um daginn - en þetta var of vont til að geta verið satt!
Ólafur F. Magnússon lét illu heilli gamla þreytta Villa plata sig uppúr skónum. Auk þess kenndi hann óþolinmæði með framgang málefna F-listans innan Tjarnarkvartettsins. Þær áhyggjur voru að mínu viti ástæðulausar - eina sem kvartettinn klikkaði á var að koma ekki strax með málefnasamning um leið og hann tók við.
Og á fimmtudaginn sauð uppúr meðal almennings. Borgarstjórnarfundurinn þann dag er frægur að endemum og hafa menn jafnvel talað um nýjan Gúttóslag, þó ekki sé það alveg raunhæft vegna þess að þá var beitt ofbeldi á báða bóga. Fundurinn á fimmtudag var ekki það svakalegur. En samt: Fólki var misboðið og lét það í ljós. Einstaka fór yfir strikið og ókvæðisorðin sem hrópuð voru að Ólafi - þau voru viðkomandi einstaklingum til minnkunar.
En í heildina fundust mér mótmælin eðlileg og sem betur fer láta menn ekki alltaf vaða yfir sig á skítugum skónum! Óþolandi hins vegar að lesa ýmsa hægri-bloggara sem býsnast yfir því að fólk komi saman og mótmæli. Bæði fara mótmælaaðgerðir almennt í taugarnar á þessu liði og einnig gera sleggjudómar þess um mótmælendur mann fjúkandi reiðan. Allt tal um kaffihúsalið, félópakk og skrópasjúka menntskælinga er gjörsamlega fyrir neðan allar hellur..
En auðvitað á ekki að líðast að menn hrópi ókvæðisorðum að öðrum manneskjum. Umræðan um veikindi Ólafs er síðan á afskaplega lágu plani. Leyfum manninum að spreyta sig á borgarstjórastóli fyrst Degi fór því miður að halla!
Gleymum því ekki að Íhaldið ber stóra sök á því sem gerðist í nýliðinni viku. Þeir unnu að því leynt og ljóst á 102 dögum Tjarnarkvartettsins að splundra honum og reyndu að koma upp á milli flokkanna. Og á mánudaginn lét einn hlekkur keðjunnar undan. Því fór sem fór og ekki hægt annað en að sætta sig við orðinn hlut.
En talandi um Dag - þá er hann svo sannarlega búinn að stimpla sig inn sem framtíðarleiðtogi Samfylkingarinnar. Framganga hans og æðruleysi í öllum ólgusjó valdaskiptanna er rómuð og lofuð í hástert langt út fyrir raðir samherja hans í Samfylkingunni og samstarfsflokkum í borgarstjórn. Að sama skapi er Villi rúinn trausti langt inn í eigin raðir - allavega þekki ég nokkra Sjalla sem hrista hausinn yfir þessu öllu saman og vilja fá nýjan borgarstjórnarleiðtoga flokksins.
En ég hlakka til kosninganna 2010. Þá veit ég að Dagur og Svandís munu taka Íhaldið svoleiðis rækilega í nefið og fyrsti 100% vinstri meirihlutinn í Reykjavík mun gera borgina betri en nokkru sinni fyrr. Annars þyrftu þau tvö með tímanum að taka sér sæti hinu megin við Vonarstrætið og gera samstarf vinstriflokkanna í ríkisstjórn að veruleika.
Talandi um samstarf vinstriflokka - þá var ég síðasta miðvikudag að skila BA-ritgerð minni (loksins!) um samstarf A-flokkanna (Alþýðuflokks og Alþýðubandalags) í stjórnarandstöðu á Alþingi 1983-1987 og samstarf arftaka þeirra (Samfó og VG) á sama vettvangi 2003-2007. Þar kom í ljós að nýju vinstri flokkarnir höfðu með sér umtalsvert meira samstarf í þingnefndum heldur en A-flokkarnir á sinni tíð. Samstarfið jókst eftir því sem leið á kjörtímabilið síðasta - en hjá gömlu flokkunum hafði það hríðminnkað.
Þess vegna var mjög spes að fylgjast með framvindunni eftir kosningarnar seinustu og hvernig
vinstri menn hugsuðu fyrst og fremst um stjórnmál sem tæki til að ná völdum (sbr. skilgreiningu Max Webers á stjórnmálum, sem ég nota sem kenningalega undirstöðu ritgerðar minnar). Strax á sunnudeginum 13. maí voru Samfó og VG komin í pissukeppni um hvor yrði á undan í bólið hjá Íhaldinu. Þá fóru málefnin svo sannarlega á útsölu.
Þessu geta Dagur og Svandís vonandi breytt þegar þau verða komin til valda í vinstrihreyfingunni á landsvísu. Ég tek fram að ég er ágætlega sáttur við þátttöku okkar Samfylkingarfólks í stjórn með Sjöllunum en ég studdi þá stjórnarmyndun samt sem áður eingöngu í ljósi kringumstæðna (kosningaúrslita og ótrúlegrar framgöngu Steingríms Joð að afstöðnum kosningum). En að mínu mati er samvinna við hægri menn millileikur og skref í átt til þess að félagshyggjufólk taki höndum saman líkt og því hefur tekist á ný í Reykjavíkurborg.
Góðar stundir.
