Aðventan er byrjuð

og jólastemning í loftinu!

Jóla-gúrkutíðin er óvenju snemma á ferðinni þetta árið. Fjárlagaumræðan er heldur lítilfjörleg að þessu sinni en í staðinn er verið að ræða hálfgerð gúrkuþingmál, svo sem lit á fötum nýbura, kristilegt siðgæði í grunnskólum - og reyndar breytingar á þingsköpum.

Fúlámótihreyfingin-hundasúrugrænt framboð kemur við sögu í öllum þessum málum. Kolbrún Halldórs, hin mjög svo ágæta þingkona þegar kemur að umhverfismálum, sefur hvorki dúr né moll að næturlagi vegna þess að nýborin börn þessa lands eru klædd í bleik og blá föt eftir fæðingu. Satt að segja fer hún Kolla ekki á toppten hjá manni með þessari skrýtnu fyrirspurn sinni til Gulla heilbrigðisráðherra.

Nei í alvöru krakkar, út á hvaða endemis tún eru hundasúrufemínistar skersins komnir? Ég sé fyrir mér Bríeti Bjarnhéðinsdóttur snúandi sér fúll svíng í gröfinni yfir fíflalátunum í Kollu, Sóleyju Tomm og fleiri femmum. Mér þykir femínisminn vera orðinn móðgun við alvöru jafnréttisumræðu og ekki síst móðgun við allar láglaunakvennastéttirnar sem liggja endalaust óbættar hjá garði. Yfirstéttafemínistar aldir upp á menntamannaheimilum - þar sem alltaf var nóg til í ísskápnum - þær og þeir skilja ekki hlutskipti svo ótalmargra íslenskra kvenna sem ná aldrei endum saman og þurfa jafnvel að vera í annarri og meiraðsegja þriðju vinnunni til þess að kapallinn gangi upp.

Það er enn verk að vinna í jafnréttisbaráttunni - en fatnaður hvítvoðunga er ekki forgangsmál. Ennþá hallar víða á konur í þessu þjóðfélagi. Gleymum því ekki. En við skulum einnig hafa í huga að víða er potturinn brotinn gagnvart okkur körlunum, þó hljóðar fari. Misrétti gagnvart karlþjóðinni spannar allt frá ,,léttvægum" málum á borð við bindisskyldu alþingiskarlmanna og yfir í verri stöðu og líðan drengja í skólakerfinu - og það sem sorglegast er - hærri sjálfsvígstíðni meðal karla.

Það eru tvær hliðar á jafnréttispeningnum, ef svo má að orði komast.

Þá að trúmálum. Fyrirspurn Auðar Lilju, vinkonu Drífu mágkonu minnar, um kristilegt siðgæði í skólum, var að hálfu leyti svarað í nýja skólafrumvarpi Þorgerðar Katrínar. En í kjölfarið hafa spunnist gríðarlegar umræður um trúboð í skólum og einnig hina sígildu spurningu um samkrull ríkis og kirkju. Ég var einu sinni hlynntur aðskilnaði en er í raun orðið sama í dag. Þjóðkirkjan hefur svosem staðið sig ágætlega í því að vera sjálfri sér verst, samanber endalausan klaufaskap í málefnum samkynhneigðra. Aftur á móti getur verið ágætt að hafa Þjóðkirkjuna til þess að forða okkur frá því að öfgar bókstafstrúar og trúleysis hellist yfir okkur, með þeim afleiðingum að annaðhvort reyri Biblían þjóðlífið gersamlega í fjötra með ógeðfelldum boðum og bönnum - eða að samfélagið afhelgist svo rækilega að menn hafi að engu þá siði og venjur sem tengjast kristinni sögu og menningu okkar.

Ég fyrirlít síonískan hatursáróðurinn á Ómega og svarthvíta heimsmynd bókstafstrúarfólks sem drepur saklausa borgara i öðrum löndum með vísan í hið góða gegn hinu illa. Svo ég tali nú ekki um dilkadrátt jesúhopparanna sem sætta sig ekki við að sumir skuli kjósa að lifa lífi sínu á annan veg en ,,hinn siðprúði meirihluti".

En ég legg að sama skapi fæð á hinar öfgarnar - nefnilega trúarbrögð trúleysisins. Nú er það í sjálfu sér gott og gilt að vera trúlaus. Ég þekki nokkra slíka - allt sómafólk - en mér þykir heldur leitt þegar gerð er hver atlagan á fætur annarri gegn okkar menningararfleifð sem að stórum hluta er kristin. Ég hef áður skrifað um helgidagalöggjöfina og hvernig vantrúarsamtök, stórkaupmenn og stuttbuxnadeildir sósíalskt þenkjandi flokka eru í krossferð gegn þeirri kyrrð sem felst í dagamun hátíðanna og almennu fríi vinnandi fólks - ekki síst verslunarfólks.

Og nú er hún Snorrabúð stekkur og aðeins jóladagur eftir. Hann er eini dagurinn þar sem alþýðan fær að vera í friði frá auðvaldinu. Jú og reyndar líka seinnipartur aðfangadags og aðfangadagskvöld. Allt hitt er farið - páskarnir og hvítasunnan og sunnudagarnir. Þar að auki eiga veraldlegir hátíðisdagar undir högg að sækja þegar kemur að því að eiga frí. Fyrsta maí er opið í öllum sjoppum og klukkubúðum og dagurinn því bara dagur sumra launþega en ekki allra.

Einnig leiðist mér tal vantrúarsinna að guðsorð í fjölmiðlum eigi ekki rétt á sér. Ég meina, þetta er gömul hefð að útvarpa messum, morgunbænum og Orði kvöldins (sem reyndar hvarf úr dagskránni tímabundið). Og af hverju má þetta ekki haldast? Það er réttur meirihluta þjóðarinnar að hlusta á sinn aftansöng á aðfangadagskvöld enda er hann (og klukkurnar á undan) byrjunin á jólunum fyrir svo mörgum. Þannig hefur það allavega verið á mínum bæ og mun áfram verða - um aldir alda - amen!

Höfum einnig hugfast að jólin eru eitt af því fáa sem nútildags sameinar meira og minna alla þjóðina. Gleymum því ekki. Ég tek samt fram að trúlausir hafa fullan rétt til þess að halda jól með okkur hinum - jólin voru jú heiðin hátíð í denn og mörg tákn þeirra eru komin úr heiðnum sið - sem að vísu er ekki trúleysi, heldur ásatrú.

Vantrúaðir eiga samt sem áður það sameiginlegt með mér - hóflega kristnum sósíalistanum - að vilja gera fólki af öðrum trúarbrögðum kleift að rækja trú sína til jafns við kristna. Þar held ég að flestir geti sammælst um að verði að bæta úr. En það er eðlilegt að siður meirihluta þjóðarinnar sé ríkjandi þegar svo ber undir.

Nú er komið gott af trúmálum. Kem ég þá að þingskapafrumvarpinu nýja. Og þar eru Vinstrigrænir samkvæmir sjálfum sér svo um munar. Auðvitað leggjast þeir gegn frumvarpinu. Steingrímur Joð, Ögmundur og Jón Bjarna missa þvag og sitthvað fleira bara við tilhugsunina um að fá ekki að blaðra og þvaðra klukkutímum saman. Það er eitthvað við VG og málþóf sem rímar.

Vitaskuld hafa þingmenn allra flokka beitt málþófi. Þeirra á meðal flokkssystkin mín sem lásu uppúr heilu bókunum á síðasta kjörtímabili ef svo bar undir. En þessi tími á að vera liðinn. Þingið á að endurspegla öguð og hnitmiðuð vinnubrögð og vera skemmtilegt fyrir almenning. Sjáiði bara House of Commons - neðri deild breska þingsins. Þar er sko stuð á hverjum degi! Umræður á Alþingi geta reyndar oft verið býsna líflegar, en önnur og þriðja umræða umdeildra frumvarpa er það sjaldnast nú í dag.

Ég kaupi því ekki þetta tal Melónuflokksins um ..verslun með málfrelsið" á Alþingi Íslendinga. Að því gefnu að þingmenn fái að koma oft í ræðustól í umræðum um þingmál, þá er í góðu lagi að takmarka ræðutíma frekar en gert mun í dag. Lengingu starfstíma Alþingis fagna ég heilshugar og tel löngu tímabæran. Vonandi verður löggjafarsamkundan ,,fjölskylduvænni" héðan í frá, um leið og sérkenni hennar munu haldast.

Ég kveð yður lesendur að sinni og lofa meiri dugnaði í blogginu á næstunni, þrátt fyrir annir hér og þar.